Emoties ... Zucht!!
vorige
volgende
column 2010-1
woensdag 26 november 2008 15:29

Vanaf het moment dat ik bij de huisarts ben geweest, ben ik een aantal boeken gaan lezen, meestal meer een kwestie van herlezen.
Ik ben begonnen met Brandon Bays’ De Helende Reis (The Jouney) en daarna Leven zonder grenzen en Quantumgenezing van Deepak Chopra. In deze boeken draait het om het thema:
Wat is het effect van de geest op het lichaam. En hoe zit het met de emoties?

Ik had al eens eerder tegen mijn vrouw gezegd dat er ongeveer 40 jaar emoties in mijn lichaam vast leken te zitten. Echt gewoon letterlijk vast.
Als ik naar een film keek waar mensen lief tegen elkaar deden, of ik zag bijvoorbeeld in de stad dat mensen aardig tegen elkaar deden, kreeg ik een enorme knoop in mijn buik en voelde ik de tranen achter mijn ogen prikken. Maar ik kon het niet toelaten. Alles alleen maar inhouden, steeds inhouden..

Dus herlazen Martine en ik beiden de Helende Reis. In eerste instantie dacht ik na het lezen: dat gaat mij nooit lukken. Door al die stadia heen, al die emoties. Immers, tot dat moment kon ik niet huilen, twee snikken en het was voorbij. Martine zei steeds tegen mij huil nou maar helemaal uit, maar dat lukte niet. Het ging gewoon niet.

Dus het eerste dat we, onder leiding van mijn vrouw, hebben gedaan is de Helende Reis. Om precies te zijn de Fysieke Reis. Een soort geleide visualisatie waarbij je onder andere het lichaam doorkruist in een soort van spaceshuttle. Iedere keer kun je stoppen bij een orgaan en je vertelt je begeleider wat je ziet. Hoe ziet het orgaan er uit. En welke emoties komen bij je boven? In mijn geval kwamen allemaal momenten uit het verleden boven die een enorme emotionele waarde hadden en nog steeds hebben. Je ziet jezelf op het moment dat je klein was, je herbeleeft de situatie, dat was voor mij heel pijnlijk. Ik werd vroeger niet gezien, niet gewaardeerd om wie ik was. Als klein kind stel je alles in het werk om de aandacht van je ouders te krijgen, om maar gezien te worden en als dat niet lukt voelt dat heel eenzaam.

Later hebben we, Martine en ik, een ander deel van de Reis gedaan. De Emotionele Reis.
Hierbij ga je uit van een belangrijke emotie die je ervaart. Waar voel je het in het lichaam, zijn er mensen bij betrokken. Je ondergaat de emotie, staat de beleving ervan toe. Daarna kijk je wat er onder ligt. En zo ga je verder totdat je bij een zwart gat terecht komt. Dat is een beetje eng. Je weet niet wat je daaronder aantreft. De bedoeling is de angst voorbij te gaan er in te springen en je te laten voeren naar het niveau van innerlijke rust.
Voordat je daar bent heb je bij een aantal situaties stilgestaan. Herinneringen die werden blootgelegd met mensen, al dan niet familie. Daarmee ben je om een kampvuur gaan zitten. Jij zit er, en de kleine jij, en alle andere personen die relevant zijn voor de emotie. Je bespreekt dingen die nog nooit ter sprake zijn geweest en die voor jou en je kleine zelf een grote emotionele last zijn. Alle personen komen aan het woord. Uiteindelijk volgt vergeving.
Tot het moment van het zwarte gat, heb je heel wat tranen gelaten, je buik is vreselijk samengetrokken, of er geen eind aan komt.
Maar het zwarte gat geeft rust, vrede, zon, warmte.

Zoals gezegd: Toen ik het boek gelezen had, dacht ik dat lukt mij nooit. Door al die stadia heen, al die emoties. Maar tijdens de Reis, verdomd het kwam ineens, en eigenlijk stopte het niet meer. Tot op de dag van vandaag kan ik huilen bij de minste aanleiding. De kurk is er af.

Na de eerste sessie van ruim 2 uur lag ik voor pampus. De tweede keer ook, maar de derde keer was het lichter, rustiger. Er is ruimte. Het lijkt wel alsof de emotionele knoop uitgerafeld is.

Wat een opluchting. Wat een bijzondere ervaring. Emoties toestaan geeft lucht. Wat een goede ontdekking en dat op mijn zestigste… Nou ja, we zijn nu eenmaal niet allemaal even snel…
Heeft u vragen of wilt u reageren: klik hier